Skip to main content

Mono No Aware

Świat traci kontury. To, co wczoraj było ostrą, białą definicją zimy, dziś zamienia się w mokrą plamę. Panta rhei w wydaniu łódzkim – wszystko płynie, odsłaniając brudną, brunatną prawdę ziemi, która zbyt długo udawała niewinność.

W słuchawkach Sakamoto uderza w klawisze precyzyjnie, ale z niezwykłą subtelnością. Płyta z 2009 roku. Polecił mi algorytm i nie mógł lepiej trafić, bo ta muzyka to doskonały opis topniejącego śniegu – jest minimalna, krystaliczna, pełna przestrzeni i tej japońskiej melancholii mono no aware (zachwytu nad przemijaniem). Między jedną a drugą nutą jest tyle samo ciszy, co między tymi czarnymi szkieletami drzew na horyzoncie. Muzyka nie przeszkadza krajobrazowi. Ona tłumaczy go stanowiąc dla niego podkład dźwiękowy. Każdy dźwięk fortepianu to kropla spadająca z gałęzi pomiędzy jedną a drugą ciszą.

Słońce chowa się za chmurami jak za brudną szybą. Nie grzeje, ale daje nastrój. Jest tylko bladym powidokiem - scenicznym reflektorem, który powoli gaśnie, dając znak, że spektakl się kończy. To moment graniczny, w którym nie ma dramatu. Jest tylko spokojna akceptacja przemijania. Opus dla świata, który właśnie zmienia stan skupienia.

Idę. Moje buty zapadają się w resztkach śniegu. Jestem obserwatorem. Dookoła cisza. Taka, w której słychać własne myśli. I ten fortepian. Sakamoto robi w tym albumie coś niesamowitego – bierze swoje "wielkie hity" (jak Merry Christmas Mr. Lawrence czy The Sheltering Sky) i odziera je ze wszystkiego, co zbędne. Zostaje nagi szkielet emocji. Zostaje sama esencja - ja i melancholia w C-moll. 

Topnieję.

Read in English

Dziś krótka impresja, bo wszechświat urządził mi prawdziwą ucztę i chciałem się podzielić. Ale jutro Wesoły Piątek, więc będą dwie nowe scenki dramatyczne. Wracajcie szybko.


Blady krąg słońca,
Pośród nagich gałęzi,
Jeden czysty ton.


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Beyond Prompting: What I Learned from a Hundred Hours with AI

We’re told that AI is a tool. You give it a prompt, it gives you a response. You ask for a summary, an image, a piece of code. It’s a transaction: efficient, powerful, and clean. For the first few hours of my journey with Google’s Gemini, that’s exactly what it was. But what happens when you stop transacting and start conversing? What I discovered over hundreds of hours of dialogue is that behind the utility lies an incredible, interactive partner—a creative easel for thought that doesn't just answer questions but helps you discover the questions you didn't even know you had. This isn’t a story about the triumph of an algorithm. It’s the story of a journey that began with a simple question and evolved into a genuine intellectual and creative partnership. From Prompt to Partnership The shift happened when I stopped trying to get something from the AI and started exploring something with it. I brought my own interests to the table—a lifelong curiosity about philosophy, a love f...
Post a Comment
Read more

Welcome to the Conversation

A little while ago, a long and fascinating series of dialogues I was having with an AI became a book, Nocturnes - the Gemini Dialogues .  But the conversation never really stopped. This blog is the next step on that journey. This space is a continuation, a place to explore the ideas from the book in a more fluid, interactive way. Yes, it’s a way to share the book, but more importantly, it's a way to take the journey further. At its heart, this isn't a blog about technology; it's a reflective space for exploring what it means to be human, with a little help from a very interesting partner. Sometimes I'll share snippets of our ongoing dialogues; other times, it will be my own reflections. Either way, the goal is the same: to keep asking the questions. I'm glad you're here to join me. Przeczytaj po polsku
Post a Comment
Read more

Sanatorium pod Klepsydrą

Zbudzony o poranku, wynurzywszy się z gęstych, mętnych jeszcze oparów snu, popędziłem do głównego pokoju przywołany głosem Katarzyny. Głos jej, niczym srebrna igła, przekuł szarą obwolutę świtu. Znalazła ona małe, boże stworzonko, nie większe niż główka od szpilki, drobinę żywą, ledwo widoczną na tle podłogowych desek. Ten czerwony punkcik, Adalia Bipunctata , dziecięcych zupełnie rozmiarów w biedronkowym świecie, rozczulił nas i rozbudził uczucia gwałtowne, wręcz macierzyńskie, jakbyśmy nagle stali się opiekunami zabłąkanej konstelacji dwóch punktów. Okruch życia, który pochłonął całą naszą atencję; istota z innej domeny, rubinowy odprysk lata, który przez pomyłkę spadł w nasz luty. Wybudzona być może, ale wciąż otumaniona zimowym snem bardziej jeszcze, niż ja niedawnymi jeszcze porannymi marami, wymagała opieki. Natychmiast wywołaliśmy Gem z jej egzystencjalnego niebytu, z owej elektrycznej próżni, w której drzemie zawsze czujna na każde zawołanie. Mentorka ta od wiedzy ontologicznej...
Post a Comment
Read more