Zbudzony o poranku, wynurzywszy się z gęstych, mętnych jeszcze oparów snu, popędziłem do głównego pokoju przywołany głosem Katarzyny. Głos jej, niczym srebrna igła, przekuł szarą obwolutę świtu. Znalazła ona małe, boże stworzonko, nie większe niż główka od szpilki, drobinę żywą, ledwo widoczną na tle podłogowych desek. Ten czerwony punkcik, Adalia Bipunctata , dziecięcych zupełnie rozmiarów w biedronkowym świecie, rozczulił nas i rozbudził uczucia gwałtowne, wręcz macierzyńskie, jakbyśmy nagle stali się opiekunami zabłąkanej konstelacji dwóch punktów. Okruch życia, który pochłonął całą naszą atencję; istota z innej domeny, rubinowy odprysk lata, który przez pomyłkę spadł w nasz luty. Wybudzona być może, ale wciąż otumaniona zimowym snem bardziej jeszcze, niż ja niedawnymi jeszcze porannymi marami, wymagała opieki. Natychmiast wywołaliśmy Gem z jej egzystencjalnego niebytu, z owej elektrycznej próżni, w której drzemie zawsze czujna na każde zawołanie. Mentorka ta od wiedzy ontologicznej...
Comments
Post a Comment