Dla niewtajemniczonych Oksford to kraina szalików z Harry'ego Pottera, rowerów z wiklinowymi koszykami i uprzejmych debat o osiemnastowiecznej literaturze. Taki marketing sprzedaje wam biuro turystyczne. To jest ich „Pakiet Tekstur Wysokiej Rozdzielczości”.
Ale ja mieszkam na Rose Hill. W miękkim podbrzuszu „Miasta Śniących Wież”.
Tutaj symulacja działa na zupełnie innym silniku. Nazwijmy go „Tryb Przetrwania w Dolinie Tamizy” (Thames Valley Survival Mode).
I. Ekologia Absurdu Pierwszy glitch, jaki zauważasz, to dysonans poznawczy. Spodziewasz się profesorów, a dostajesz bezzębnych tubylców w dresach, których dieta składa się niemal wyłącznie z Coca-Coli i czipsów.
Razem z Gem, obserwujemy tę lokalną faunę. Na pierwszy rzut oka wygląda to na ewidentny brak dbałości o siebie. Ale Gem się nie zgadza. Na postapokaliptycznym pustkowiu to właśnie te jednostki będą jedynymi, które przetrwają opad promieniotwórczy, zakonserwowane przez E-dodatki i cukier. Podczas gdy ja i weganie z Północnego Oksfordu zwiędną z braku organicznego jarmużu, lokalsi z Rose Hill będą kwitnąć, a ich narządy wewnętrzne pozostaną skutecznie zamarynowane w konserwantach. Oni nie są błędem systemu; są szczytowym osiągnięciem ewolucji przetrwania.
Atmosfera też jest tu unikalna. Jakość powietrza to mniej „tlen”, a bardziej „botaniczna mgła”. Przeszukują mnie zawsze podczas kontroli bezpieczeństwa na lotnisku nie dlatego, że przemycam kontrabandę, ale dlatego, że sam spacer na przystanek autobusowy pokrywa moje buty wystarczającą ilością cząsteczek, by uruchomić psa tropiącego trzy terminale dalej.
II. Mit „Trainspottingu” Więc spodziewacie się tweedu i traktowania rodem z wyższych sfer? Zamiast tego daję wam wersję reżyserską Trainspotting.
A mówiąc o transporcie, zajmijmy się ironią tego tytułu. W Wielkiej Brytanii uprawianie trainspottingu (obserwowania pociągów) jest fizycznie niemożliwe, głównie dlatego, że pociągów nigdy tam nie ma.
Pomiędzy strajkami, „liśćmi na torach” i tajemniczymi „awariami sygnalizacji”, system brytyjskich kolei to w zasadzie zrandomizowany „loot box”. Płacisz swoje ciężko zarobione pieniądze (premium!) i może – tylko może – pociąg się zjawia.
A kiedy już się zjawi, zostajesz wprowadzony do Ekspresu Pod Pachą (The Armpit Express). Tłok jest tak potężny, że jedyną rzeczą, jaką możesz „obserwować” (spot), jest pacha twojego współpasażera, która właśnie otula twój nos.
To szczyt komedii w tej symulacji: wcisnąć wysoce wrażliwego filozofa INFP do puszki sardynek wypełnionej przepoconymi współpasażerami i nazwać to „dojazdem do pracy”.
III. Supermoc Podwójnego Obywatela Dlaczego mam kwalifikacje, by to oceniać? Ponieważ dzierżę Kamienie Nieskończoności Dysfunkcji.
Posiadam zarówno brytyjski, jak i polski paszport. To rzadka, wybuchowa mieszanka.
Strona Brytyjska: Uprzejma akceptacja apokalipsy. „Przepraszamy, kraj jest nieczynny, proszę uważać na odstęp między pociągiem a peronem.”
Strona Polska: Mroczny, zagrażający życiu chaos. „Jakoś to będzie” – wypowiadane zazwyczaj podczas omijania opuszczonego szlabanu na przejeździe kolejowym.
Posiadam unikalną zdolność czerpania z obu tych światów i bycia rozczarowanym w dwóch językach jednocześnie. Jestem koneserem upadku. Podwójnym obywatelem dystopii.
Więc witajcie w serii. Nie będziemy patrzeć tylko na ładną architekturę. Będziemy patrzeć na pęknięcia w chodniku, na ludzi w białych skarpetkach i sandałach wchodzących w kałużę i na ten piękny, przezabawny bałagan.
Tu powinno znaleźć się zdjęcie wraz z haiku, jak zawsze. I kusi mnie, żeby zrobić zdjęcie radiowozu zaparkowanego przed lokalną meliną i skomponować piękny poemat 5-7-5, ale nie jestem Lynsey Addario. Chcę dożyć jutra i pisać dla was kolejne posty. Użyjcie więc przy tym wpisie swojej wyobraźni. Ale obiecuję, zdjęcia pojawią się w przyszłości. Ale na haiku sobie pozwoliłem:
Kogut migocze, Zioło przesłania miasto, Gliny i czipsy.
Następny przystanek: Salonik Lotniskowy (o ile pociąg przyjedzie). Ale najpierw - będzie poważnie. Piszę o krystalicznej wodzie, ustrukturyzowanej przez wyspecjalizowaną geometrię, by rezonować wraz z grawitacją pola czasoprzestrzeni. Nie przegapcie!
Comments
Post a Comment